ضیافت اجباری جلسه سوم ( قسمت آخر )

آنچه در زیر می خوانید چکیده سخنرانی استاد ابوالقاسمی پور پیرامون رمضان و نحوی استفاده از آن است :

قرار نیست که هر گاه وارد رمضان شدیم ، صرفا یک لذت معنوی ببریم و حال خوشی به ما دست دهد و بعد تمام شود . باید در رمضان یک مرحله ی معنوی جلو آمد . دلنگرانی برای رمضان ، فقط برای عرفا و بزرگان نیست . اتفاقا وقتی این ضیافت اختیاری میشود و انسان از روی شوق آن را پذیرفت، در این صورت  افراد معمولی هم برای آن لحظه شماری خواهند کرد ، کسی میتواند رمضان را درک کند که توبه واقعی کرده باشد و آنکس که درک رمضان کرده و به آن با دید یک ضیافت اختیاری نگاه میکند ، دلنگران رمضان میشود .
در ذهن خود این را حک کنید که « من با تمام وجود دوست دارم خدا را ببینم » تاثیر خاصی بر شما خواهد گذاشت ، مخصوصا حین گناه کردن . اصلا مگر می شود خدا را دید ؟ بله ! این را عزیزان میتوانند در کتاب « القاء » میرزا جواد آقای ملکی تبریزی بخوانند . عرفا می گویند تو از خدا خواسته ای ؟ تو نزد خدا این درخواست را داشته ای ؟ التماس کرده ای ؟ که حالا می آیی میگویی نداد و نشد ؟!!!
تو بخواه ، تو آرزوی دیدن خدا را داشته باش ، تو از خداوند معنویت بخواه و به آنچه گفته عمل کن ، آنوقت خواهی دید که معنویت چه طعمی دارد .
ماه رمضان رو به تمامی است ، شما به طور منظم باید انسی که در این ماه با مسائل معنوی داشته اید را حفظ کنید ، چرا که اگر دو سه روز از رمضان گذشت و متوجه نبودیم ، باز به عادت های قبل از این ماه باز خواهیم گشت .
***
چرا بعضی طعم معنویت را نمی چشند ؟ مثل این است که در یک ظرف  پر از کثافت و لجن ، بخواهی غذا بخوری ! اینجاست که وقتی خداوند در ظرف وجودی انسان رحمت و معرفت میریزد ، ما طعم واقعی رحمت را نمی چشیم چرا که با کثافت وجودمان مخلوط میشود و باز طعم گناه زیر زبان ما می ماند ، در این حال است که باز بعد از رمضان به سراغ بعضی از عادات زشت میرویم.
چاره چیست ؟ باید این ظرف وجودی را بوسیله ی توبه ، پاک پاک کرد .
چه کار کنیم که رمضان آینده را درک کنیم ؟ باید قبل از رمضان شروع کنیم به خود سازی ، مخصوصا در ماه های رجب و شعبان ، اگر کسی به اختیار وارد رمضان شد و ظرف وجودش را از کثافت گناه و غفلت پاک کرد آن وقت است که خداوند به او سعه ی صدر میدهد و کسی که سینه اش توسعه پیدا کند بعد از رمضان بهتر می تواند استعداد های معنوی خودش را شکوفا کند ، چون ظرفش پاک بوده و در رمضان طعم واقعی رحمت را چشیده و حالا به دنبال بهانه ایست که بیشتر خدا را ببیند ...

سخنرانی استاد عظیم ابوالقاسمی پور
19/6/1389

مرتبط :
+ ضیافت اجباری 1
+ ضیافت اجباری 2

ضیافت اجباری جلسه دوم

آنچه در زیر می خوانید چکیده سخنرانی استاد ابوالقاسمی پور پیرامون رمضان و نحوی استفاده از آن است :

اگر به یاد داشته باشید در مقدمه زندگی عرفانی گفته شد که باید نگاه انسان رشدی باشد نه ثوابی . اگر نگاه رشدی باشد آن موقع است که میتوان از رمضان استفاده کرد .
با توجه به این نکته،  چگونه باید ضیافت اجباری را به ضیافت اختیاری تبدیل کنیم ؟
باید نیازمند به رمضان باشیم . اگر در خودتان احساس کردید که به ماه رمضان احتیاج دارید ، آنگاه رمضان شما اختیاری شده است . واقعا نیاز داشته باشید ، نه اینکه با خودتان بگویید : خب رمضان شده و ما هم برویم استفاده کنیم ! این نیازمندی نیست ، کسی واقعا نیازمند است که در طول دو ماه قبل و حتی کل سال لحظه شماری رمضان را می کند و برنامه ریزی می کند که چگونه از این ماه استفاده کند و خود را از قبل آماده می کند .
حال ما یک مشکل داریم و آن این است که نوع نیازهایمان را تعریف نکرده ایم ، واقعا نمی دانیم چه می خواهیم و چه باید بخواهیم .
آیا خانه و ماشین می خواهیم ؟ یا بالا تر از اینها ؟
برای یافتن این پرسش به زندگی اهل بیت (ع) نظری داشته باشید ، ببینید امام صادق(ع) از خداوند چه چیزی طلب می کند ؟
حضرت می فرمایند : خدایا! به من رقت قلب عطا بفرما !
رقت قلب سرمایه ی بسیار بزرگی است ، اگر در حضور کسی که دارای رقت قلب هست سخنی از اهل بیت (ع) به میان بیاید فورا اشک هایش جاری میشود و دلش می لرزد .
خود حضرت در ادامه می فرمایند : دنبال رقت قلب گشتم و آن را در گرسنگی و عطش پیدا کردم .
***
نتیجه ی اختیاری شدن ضیافت رمضان چیست ؟
1- رمضان مسیر استفاده از ماه های دیگر سال را باز می کند . ( کسی که نیازمند می شود قطعا برنامه ریزی می کند تا استفاده ی بیشتری ببرد ؛ چه در ماه رمضان و چه بعد از آن . )
     ( هرچه در رمضان بهتر استفاده کنی در محرم بهتر اشک هایت سرازیر می شوند . )
2- انسان با خدای متعال خصوصی میشود . ( خدای متعال در این ماه برای دوستی با بندگانش حساب ویژه ای باز کرده است و دائم بهانه میتراشد که این دوستی را افزایش دهد : خواب عبادت است ، تنفس تسبیح است و ... )

سخنرانی استاد عظیم ابوالقاسمی پور
29/5/1389

پ.ن : یه طرح با موضوع رمضان از نارنجک ، حتما ببینید +

مطلب مرتبط : ضیافت اجباری 3 (جلسه آخر)

ضیافت اجباری جلسه اول

آنچه در زیر می خوانید چکیده سخنرانی استاد ابوالقاسمی پور پیرامون رمضان و نحوی ورود به آن است :

سخن گفتن در باب آداب یک موضوع ، زمانی صورت میگیرد که کسی قصد استفاده از آن را داشته باشد . کسی که می خواهد از این مهمانی عظیم استفاده کند ، سعی می کند که آداب آن را بیاموزد . لذا صحبت در «آداب» مهمانی یک بحث ثانویه است . شما فرض کنید که به خانه ی یکی از دوستانتان دعوت شده اید ، چگونه قبل از رفتن پوشاک و احیانا هدیه ای مناسب آن مهمانی فراهم می کنید ، در مهمانی خداوند نیز بحث اینگونه است و باید آداب آن را رعایت کرد اما به یک شرط !
چرا ما درست وارد رمضان نمیشویم ؟ زیرا این ماه عزیز برای ما یک مهمانی زورکی و اجباری است !
خداوند در ماه رجب دعوت کرد ، فرمود انا جلیس من جالسنی ، من همنشین کسی هستم که همنشین من باشد ؛ اما آیا دعوت خدا را اجابت کردیم ؟ در ماه شعبان نیز خود پیغمبر آمد و فرمود این ماه من است .اما باز هم نرفتیم و استفاده نکردیم ، تا اینکه خدا وارد عمل شد و فرمود باید در رمضان روزه بگیری و فلان کنی و فلان و دیگر بحث مستحبات نبود و روزه و مسائل دیگر را واجب کرد .
در این سه ماه ، خداوند برای روزه ارزش بسیار بالایی قائل شده و برای هر روز برنامه ای دارد. از خصوصیاتی که در صلوات شعبانیه برای پیامبر گفته شده این است که روز ها روزه بود و شبها در نماز .
خلاصه اینکه نه در رجب استفاده کردیم نه در شعبان ، تا اینکه خدا خودش وارد عمل شد و اجبار کرد . زیرا رحمت خدا از غصبش بیشتر است . فرمود حالا که نمی آیید غذای معنوی بخورید ، من خودم لقمه در دهان شما میگذارم .
وقتی ما به یک مهمانی زورکی دعوت می شویم ، غر زدن و نق زدن هم طبیعی است آداب آن را هم به راحتی انجام نمیدهیم ؛ چرا نباید غذا بخوریم ، چرا این کار را نکنیم چرا آن را بکنیم و ...
اما خوشبحال کسی که به اختیار خود وارد رمضان شود . کسی که به اختیار خود وارد این میهمانی می شود ،  سعی دارد به آداب آن نیز عمل کند . چه کنیم که در ماه رمضان به اختیار خود روزه بگیریم و گناه نکنیم و ... ؟ باید از رجب و شعبان خود را آماده می کردیم . لذا کسی که از این دو ماه استفاده کند به راحتی چشم انتظار فضای معنوی رمضان می شود . و باشوق به این میهمانی می رود نه با اجبار .
***
خدایا چرا باید گرسنگی بکشیم ؟
شکم نماد دنیا گرایی است ، حب خدا و دنیا در یک قلب جا نمیگیرد ، لذا اولین نماد دنیا باید از بین برود .
امام صادق (ع) از جد بزرگوارش امام سجاد(ع) پرسید : چرا اینقدر خودت را زحمت و سختی می دهی  ؟ حضرت فرمود :می خواهم به پروردگار خودم اظهار محبت کنم ، تا شاید مرا به خودش نزدیک تر کند . 

سخنرانی استاد عظیم ابوالقاسمی پور
22/5/1389

پ.ن : یه طرح با موضوع رمضان از نارنجک ، حتما ببینید +

مطلب مرتبط : ضیافت اجباری 2

... وقتی رفتم احیا دعای جوشن کبیر شروع شده بود .
مداح پشت سر هم خدا را صدا می زد و
مردم هم که : سبحانک یا لا اله الا انت ...
مفاتیح را باز کردم و

به دنبال آنجا که می خواندند می گشتم ،
نه به دنبال خدا !

هزار بار اسم خدا را خواندم و خود خدا را نه .

--->رمضان اشک است و محرم جوشش آن

متن زیر دست نوشته ای از شهید سید هبت الله فرج الهی است : 

بسمه تعالی

رمضان میدان مسابقه السابقون السابقون اولئک المقربون است .

رمضان سنگر جهاد درون است پیکار تا افطار و محرم زنگ جهاد بیرون شورش تا شهادت تا ملاقات یار .

رمضان خلوص است و زنگ آغاز آن اذان ، از ابتدای سپیده تا انتهای حضور آفتاب .

رمضان تولد نور است و محرم تسلط آن .

رمضان آمادگی است و محرم امتحان .

رمضان اشک است و محرم جوشش آن .

رمضان راه است و محرم مقصد پیدای آن .

رمضان فصل کاشت و محرم فصل برداشت.

رمضان خلوت خود است با خدا در نیمه های شب و محرم خلوت جمع(؟) است در مصاف با دشمنان .

راستی چه خوش است از پگاه تا شمگاه لب بستن و به همت و صبر به مقام قرب رسیدن و به طاعت توشه طلب کردن !

چه تشنگی دنیا تضمینی است برای رسیدن به زلال بهشت .

و گرسنگی دنیا مقدمه ایست بر دست یافتن به خوان نعیم فردوس .

رمضان غنچه ایست که در محرم باز می شود .

و عطری است که در محرم منتشر می شود و شاهد ها را مدهوش می کند .

رمضان صیانت است و ضیافت و طاعت و محرم شهادت است شهادت (؟)  

 التماس دعا

   ما تشاور قوم الا هدوا الی رشدهم.
هیچ مردمی مشورت نکنند مگر این که به رشد و درستی رهبری شوند .

   وسئل عن المروة ؟ فقال : شح الرجل علی دینه ، و اصلاحه ماله ، وقیامه بالحقوق .
از حضرت سوال شده مروت چیست ؟ فرمود : دریغ کردن شخص بر دینش (مواظبت بر دینش) و اصلاح نمودن مالش و بر پا داشتن حقوقش .

   لا ادب لمن لا عقل له ، و لا مروّة لمن لا همة له ، و لا حیاء لمن لا دین له ، ورأس العقل معاشرة الناس بالجمیل ، وبالعقل تدرک الدارین جمیعاً ، و من حرم من العقل حرمهما جمیعاً .
ادبی نیست برای کسی که عقل ندارد ،و مروتی نیست برای کسی که همت ندارد ،و و حیایی نیست برای کسی که دین ندارد ،و راس و سر عقل معاشرت نیکو با مردم است ،وبا عقل هر دو خانه را (دنیا و آخرت) می توان به دست آورد ،و آن کس که از عقل محروم شود از هر دو محروم خواهد بود .

بحارالانوار جلد57    

بارالها!مرا جزءباغبانانی قرار ده که با یاد تو،بذر می افشانند.همان کسانی را می گویم که به سختی،خورشید و ابر را،وادار به تابیدن و باریدن می نمایند،اما در نهایت،همچون رنگین کمانی متواضع،به سوی کعبه چشمانت سجده می کنند و می گویند:«توکلت علیک،اگر دوست داشتی،برویانش و اگر دوست نداشتی،بخشکانش.»
پروردگارا!تو،آسمانی!و آسمان،درخت!.پس تو درختی!،اما تنها درخت عالم.درختی که یکی از میوه هایش،خورشید خوشبختی است.پس کوهی را زیر پایم برویان،تا بتوانم با دست دراز کردنی،میوه ات را بچینم.
معشوقا!اگر که خورشید شدی،مرا ساکن عطارد گردان،چرا که عطاردیان،نزدیک ترین افرادنند به تو.
به امید بخششت،ای آسمان.ای تنها مقصدی که تمام نردبان های عالم،به تو می انجامند.
(برداشتی آزاد از دعای دهمین روز مهمانی.)

برداشت روز دهم آقا محسن (بیسیم چی دل)