خنده های سرد تو
              گرچه این دل غمیده را
              گرچه  صورت خمیده را
                                روح می بخشد ؛
اما
 آنکه سرخوش است ، چه ؟
آنکه طعم تلخی کنایه را نمی چشد ، چه ؟

... او می خندد
             آنگاه که نگاه تو
                        آه آه می شود                                 

... من می سوزم
             آنگاه که خنده تو
                        قاه قاه می شود

پ . ن : تقدیم به استادم
           که هم صرف فعل را به من آموخت
                                   و هم صرف خود را ...