متن زیر مقدمه ی کتاب (شرح دعای اللهم کن لولیک) نوشته ی محمدرضا فوادیان است که توسط انتشارت سبط النبی به چاپ رسیده . البته مقدمه ی این کتاب ارزشمند توسط آقای مسعود دریس نوشته شده که باهم می خوانیم :  

آن سفر کرده که صد قافله همراه اوست

خدایا هرکجا هست سلامت دارش

ارزش و اعتبار انسان به (دعا) ست. خداوند متعال به آخرین سفیرش می فرماید :

قل ما یعبوا بکم ربی لولا دعاؤکم (فرقان /77) 

بگو اگر دعای شما نباشد پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نمی کند .

در روایات دعا هم سنگ نماز، ستون دین، عبادت، بزرگترین عبادت، نور زمین و آسمان، ونیز کلید پیروزی و رستگاری، سلاح مومن و انبیا و نافذ تر از نیزه بیان شده است .

به راستی راز و رمز این همه فضیلت و تأکید در آیات و روایات برای چیست ؟ نیایش چه ضرورتی دارد و چرا انسان دعا می کند ؟

دعا نوعی درخواست و ابراز نیاز از خداوند متعال است، چنانکه پروردگار در قرآن کریم می فرماید: ای مردم شما به خدا نیازمندید و خداست که بی نیاز ستوده است. (فاطر/15) ودر آیه ای دیگر می فرماید: خداوند بی نیاز (مطلق) و شمایید که نیازمندید.(محمد/38)

انسانی که این حقیقت (فقر محض) را درک کند و خود را محدود و سرتاپا نیاز ببیند، و از سوی دیگر، بفهمد که پروردگار بی همتا، بخشنده، مهربان و غنی است، به ضرورت دعا پی می برد و با افتخار و سربلندی، دست نیاز به آستان کبریایی او بلند می کند. او از ذات بی همتای الهی مدد می طلبد و این مسئله را برای خود و هم نوعانش ضروری می داند.

بنابراین، امامان که به این حقیقت، معرفت کامل دارند و عجز و فقر خود را بیشتر احساس می کنند، از همه ی انسان ها بیشتر (دعا) می کردند. آنان با وجود بی نیازی، خود را فقیر محض معرفی می نمودند. امام حسین (ع) در دعای عرفه خود را این گونه معرفی می فرماید: بنابراین، هرکس این ضرورت را احساس نکند و در برابر آفریننده بپندارد که ثروتمند و بی نیاز است، حتما در برهوت طغیان سقوط می کند. خداوند متعال که خالق همه ی موجودات است و به نظام وجودی انسان کاملاً آگاهی دارد، در این خصوص می فرماید: حقاً انسان سرکشی می کند همین که خود را بی یاز پندارد. (علق/6-7)