بارالها!مرا جزءباغبانانی قرار ده که با یاد تو،بذر می افشانند.همان کسانی را می گویم که به سختی،خورشید و ابر را،وادار به تابیدن و باریدن می نمایند،اما در نهایت،همچون رنگین کمانی متواضع،به سوی کعبه چشمانت سجده می کنند و می گویند:«توکلت علیک،اگر دوست داشتی،برویانش و اگر دوست نداشتی،بخشکانش.»
پروردگارا!تو،آسمانی!و آسمان،درخت!.پس تو درختی!،اما تنها درخت عالم.درختی که یکی از میوه هایش،خورشید خوشبختی است.پس کوهی را زیر پایم برویان،تا بتوانم با دست دراز کردنی،میوه ات را بچینم.
معشوقا!اگر که خورشید شدی،مرا ساکن عطارد گردان،چرا که عطاردیان،نزدیک ترین افرادنند به تو.
به امید بخششت،ای آسمان.ای تنها مقصدی که تمام نردبان های عالم،به تو می انجامند.
(برداشتی آزاد از دعای دهمین روز مهمانی.)

برداشت روز دهم آقا محسن (بیسیم چی دل)